മസൂറിയിൽ ഒരു മഞ്ഞു കാലം

ഡോ. ഏബ്രഹാം കരിക്കം

അദ്ധ്യായം നാല്

വെള്ളക്കുതിര

മൈലാടുംപാറയിൽ ബസ് കിതച്ചു നിന്നതൊന്നും സുമി അറിഞ്ഞില്ല. ഏതോ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ പിന്നാലെ അവളുടെ മനസ്സു പായുകയായിരുന്നു .

മാനത്തു മേഘക്കുട്ടിയാനകൾ കളിയവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. ആടിയുലഞ്ഞ റബ്ബർ മരങ്ങൾ മധുവിധു കഴിഞ്ഞ മണവാട്ടിമാരെപ്പോലെയായി.

ആരോ തട്ടിയുണർത്തിയപ്പോൾ സുമി പിടഞ്ഞെണീറ്റു. കിളി ടിക്കറ്റ് ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്പരന്നുപോയി. പത്തുരൂപ നോട്ട് കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ ഭദ്രമായിരിക്കുന്നു. പല മടക്കു മടക്കിയ രൂപത്തിൽ. അതു കിളിക്കു കൊടുത്തിട്ടു ബാക്കി വാങ്ങാതെ അവൾ ഇറങ്ങിയോടി. ആ ഓട്ടത്തിന്റെ ചാരുത കണ്ടു അയാളും നിന്നുപോയി. വല്ലാത്തൊരു മാദകത്വം തെന്നിമായുന്നപോലെ.

ചുവന്ന മണ്ണിളകിയൊലിച്ച റോഡിലൂടെ വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ റബ്ബർ മരങ്ങൾ അവൾക്കു കുടപിടിച്ചു. ശരിക്കും ഒരു പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടാനൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു സുമി. ഇന്നുവരെ താൻ ഒന്നും വീട്ടിൽ ആരിൽ നിന്നും ഒളിച്ചിട്ടില്ല. കോളേജിലെ ആദ്യദിനത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ അറിയാൻ ആകാംഷയോടെ കാത്തിരിക്കയാവും മമ്മിയും ഡാഡിയും പക്രുവും കുഞ്ഞേലിച്ചേട്ടത്തിയും. അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ഇതിനിടയിൽ പലവട്ടം ഫോൺ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും, കുറച്ചകലെയുള്ള എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന്. എങ്ങിനെ പറയും?. എന്തു പറയും?.

എല്ലാരും മുറ്റത്തു പൂന്തോട്ടത്തിലുണ്ട്. മമ്മി ചെടികളെ ശുശ്രൂഷിക്കാതെ പടിഞ്ഞാറോട്ടുനോക്കിത്തന്നെ നിൽപ്പാണ്. മുഖത്ത് അമ്പരപ്പും മ്ലാനതയും.

"ഇട്ടിക്കുഞ്ഞു ബാങ്കിന്റെ ഷട്ടർ നേരത്തെ വലിച്ചടച്ചോ? എന്തേ?..." ചെന്നപാടെ അവൾ ഡാഡിയുടെ കരംപിടിച്ചു ചോദിച്ചു. മൂകമായ നോട്ടമായിരുന്നു മറുപടി. കാനറാ ബാങ്കിന്റെ സ്ഥലത്തെ മാനേജരാണ് അവളുടെ ഡാഡി ഇട്ടിക്കുഞ്ഞു. മംഗലത്തു ബംഗ്ളാവിൽ പീലിപ്പോപ്പച്ചന്റെ മകൻ. മമ്മി സർക്കാർ ഹൈസ്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയും.

"അമ്മിണി ടീച്ചർ എന്താ തുറിച്ചു നോക്കുന്നെ?". അവൾ മമ്മിക്കൊരു മുത്തം നൽകി.

"നിനക്കു ട്യൂഷനൊന്നുമില്ലെടാ ഉണ്ടപ്പക്രു"

ആങ്ങള സുബിൻ പത്താം ക്ളാസ്സിലാണെങ്കിലും ടെന്നീസ് കോർട്ടിലാണ് കൂടുതൽ സമയവും. വിമ്പിൾഡൺ ചാപ്യനാകാതെ അടങ്ങില്ലെന്നാണ് വാശി. പറമ്പിലൊരു ഗ്രാസ്കോർട്ടു നിർമ്മിക്കുന്ന തിരക്കുമാണ്. വല്യപ്പച്ചനാണ് സ്പോൺസർ.

അടുക്കളയിൽ നിന്നു വേലക്കാരി കുഞ്ഞേലിച്ചേട്ടത്തിയും ഓടിവന്നു. വിശേഷമറിയാൻ. ഒഴുക്കന്മട്ടിൽ അവർക്കും ഒരാശ്ലേഷം.

പിന്നെ അവൾ തന്റെ മുറിയിലേക്കോടിപ്പോയി. കതകടച്ചു അതിൽ ചാരിനിന്നു അല്പം വിങ്ങി. പിന്നെ കട്ടിലിലേക്കു വീണു. തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തി തേങ്ങി.

ഫോൺ ശബ്ദിക്കുന്നതു കേട്ടു. അപ്പച്ചനായിരിക്കും. കാലത്തു രണ്ടുപേരും വന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചനുഗ്രഹിച്ചു വിട്ടതാണ്. കാര്യങ്ങൾ അണുവിടവിടാതറിയണം രണ്ടുപേർക്കും.

"എടീ.... നിന്റെ വല്യപ്പച്ചൻ അഞ്ഞൂറാൻ വിളിക്കുന്നു. വന്ന് ഫോണെടുത്തോ..." പക്രുവിന്റെ കമന്റാണ്. ഗോഡ്ഫാദർ സിനിമ കണ്ടശേഷം വല്യപ്പച്ചനെ അവൻ അഞ്ഞൂറാനെന്നേ വിളിച്ചിട്ടുള്ളൂ.

സുമി സാരി തുമ്പുകൊണ്ടു കണ്ണീർ തുടച്ചു. പതിയെ ചെന്ന് ഫോണെടുത്തു.

"മോളെ .... എല്ലാം അപ്പച്ചനറിഞ്ഞു. ടേക്ക് ഇറ്റ് ഈസി. എന്റെ പൊന്നുമോൾ വിഷമിക്കേണ്ട. പിള്ളേരല്ലേ? അതങ്ങനൊക്കെ കിടക്കും."

"അപ്പച്ചാ ...."

"സാരമില്ലെന്റെ മുത്തേ.... വിഷമിക്കല്ലേ...."

അവൾ ഫോൺ വച്ചു. അപ്പോൾ എല്ലാം എല്ലാവരുമറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി. ഒന്നും വർണ്ണിക്കേണ്ടല്ലോ.

"പ്രിൻസിപ്പൽ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു മോളെ, എല്ലാം പറഞ്ഞു. കുട്ടികളുമായി സംസാരിച്ചു എല്ലാം ശരിയാക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു". ഇട്ടിക്കുഞ്ഞു കാര്യങ്ങൾ വിശദമാക്കി.

"ആ പിച്ചാത്തിക്കാരനെ എനിക്കൊന്നു കാട്ടിത്തരാമോ?. ഞാൻ ശരിയാക്കിക്കോളാം..." ടെന്നീസ് റാക്കറ്റ് കയ്യിലിട്ടു കറക്കിക്കൊണ്ടു പക്രു പ്രസ്താവിച്ചു. മമ്മി അവന്റെ തുടയിൽ ഒരു കനത്ത പിച്ചും കൊടുത്തു.

"ആരാണീ സാം ജോസഫ് ...? നിനക്കുവേണ്ടി അയാൾ സ്റ്റാഫ് കൗൺസിലിൽ ശക്തിയായി വാദിച്ചെന്നുകേട്ടു..." ഡാഡിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാതെ അവൾ വീണ്ടും തന്റെ കട്ടിലിൽ അഭയം തേടി.

ആ മുഖം ഒന്നോർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ അവളും പാടുപെടുകയായിരുന്നു. ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റിൽ വച്ച് ഒന്നേ കണ്ടുള്ളു. എങ്കിലും ആ ശബ്ദം കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. മധുര സംഗീതംപോലെ.

ജനൽ തള്ളിത്തുറന്നു വന്ന കാറ്റ് അവളെ ശക്തിയായി പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു. ആ കാറ്റിൽ ഒരു സൗരഭ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ആ വിദേശ മണം. കിടക്കയിൽ അവൾ ഒന്നു മറിഞ്ഞു. കൈകൾ കൂട്ടിത്തിരുമ്മി. തലയിണ മാറിൽചേർത്തു അമർത്തിവച്ചു.

മനസ്സു ഒന്നുടക്കി. ലോകം കണ്ട വ്യക്തിയല്ലെ? അവരുടെയെല്ലാം മുന്നിൽ താൻ എന്തൊക്കെയാണ് കാട്ടിക്കൂട്ടിയത്?. പട്ടക്കാരാ...! എങ്ങോട്ടാണ് എന്നെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത്? അവൾ ഞെളിപിരികൊണ്ടു.

വരിക്കപ്പുഴ പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടറുമായി ഇട്ടിക്കുഞ്ഞു ബന്ധപ്പെട്ടു. ഗുണ്ടുഗോപി എന്ന തടിയൻ വിദ്യാർത്ഥി കഞ്ചാവ് ലോബിയുടെ ഗാംഗിൽപ്പെട്ട ആളാണെന്നും അല്പം ജാഗ്രത വേണമെന്നും ഇൻസ്പെക്ടർ ഉപദേശിച്ചു. ജയിലിലും കോളേജിലും മാറിമാറിക്കഴിയുന്നവൻ. ചില നേതാക്കളുടെ തണലിൽ വിലസുന്നതിനാൽ തങ്ങൾക്കും ഒന്നും ചെയ്യാനാവുന്നില്ലെന്ന്.

പിറ്റേന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിന് പതിവിൽ കവിഞ്ഞ ഒരു കാന്തിയുണ്ടായിരുന്നു. സൂര്യൻ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ മണവാളനെപ്പോലെ. പൂന്തോട്ടം നിറയെ വിടർന്ന പുഷ്പങ്ങൾ. താളം തെറ്റിയ കാമിനിമാരെപ്പോലെ.

സുമിയും അല്പമൊന്നു അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിത്തന്നെയാണിറങ്ങിയത്. അര മണവാട്ടിയെപ്പോലെ.

"കോളേജിലേക്കോ.... കല്ല്യാണപ്പന്തലിലേക്കോ?.

പക്രുവാണ് ചോദിച്ചത്. അമ്മിണി ടീച്ചറും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിവില്ലാത്ത ഒരുക്കം. അവളുടെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ അമ്മക്കൊരു ഭയം.

കോളേജ് ജംഗ്ഷനിൽ ബസ്സിറങ്ങിയ സുമിക്ക് ഉള്ളിൽ പേടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതു പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാൻ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിച്ചു. പെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം അവളും കോളേജിലേക്കു നടന്നു.

കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ മുദ്രാവാക്യത്തിന്റെ മുഴക്കം കേട്ടു:

"കാട്ടു കള്ളാ പ്രിൻസിപ്പാളെ

ഓർത്തു കളിച്ചോ സൂക്ഷിച്ചോ....

ഝാൻസിറാണി മൂധേവി,

നിന്നെപ്പിന്നെ കണ്ടോളാം....

മാനേജ്മെന്റെ മൂരാച്ചികളെ

ഇക്കളി തീക്കളി കണ്ടോണം....

ഞങ്ങളെ തൊട്ടു കളിച്ചവരാരും

അമ്മേക്കണ്ടു മരിച്ചിട്ടില്ല....".

സുമി വഴിയിൽ തെല്ലിട നിന്നു. പെൺകുട്ടികളും അവളെ വട്ടമിട്ടു നിൽപ്പായി.

"മിസ് ഇതൊന്നും കേട്ടു പേടിക്കേണ്ടാ..... ഇതൊക്കെ അവന്മാരുടെ സ്ഥിരം പീസുകളാ...."

ഒരു പെൺകുട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

ഒരു വാൻ നിറയെ പോലീസ് അപ്പോൾ ഗേറ്റിനരികിലെത്തി. അവർ വാനിൽത്തന്നെ ഇരുന്നതേയുള്ളു.

അപ്പോൾ മുദ്രാവാക്യത്തിന് ശക്തികൂടി.

"പോലീസല്ലേൽ പട്ടാളം

വന്നാലെന്താ ഞങ്ങൾക്ക്?

പ്രിൻസിപ്പാളെ മുട്ടാളാ

തിരിച്ചടിക്കും കട്ടായം.

അടിയുടെ ഇടിയുടെ വെടിയുടെ മുന്നിൽ

അടിപതറാത്തൊരു പോരാളി -

പ്പടയുടെ ശൗര്യം കണ്ടിട്ടില്ലേ

കണ്ടിട്ടില്ലേൽ കണ്ടോളൂ ......"

ഗേറ്റു കടക്കുമ്പോൾ സുമിയുടെ പാദങ്ങൾ വിറച്ചു. അവൾ ഒരു വെള്ളക്കുതിര മാതിരി നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ചെറുപ്പക്കാർ അദ്ധ്യാപകർ ഉഷാറായി രംഗത്തെത്തി. അതുവരെ ഓഫീസിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന പ്രിൻസിപ്പാളും ചാടിയിറങ്ങി അവരുടെ മുന്നിലെത്തി. ഒട്ടനവധി പെൺകുട്ടികളും അവർക്കൊപ്പം കൂടി. കാമ്പസ്സിൽ എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ആവേശവും ഉന്മാദവും.

അനേകം പേരുടെ അകമ്പടിയോടെ സുമി പടവുകൾ കയറി വരുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ വത്സല ടീച്ചർക്കു തുമ്മലും ചീറ്റലും തുടങ്ങി. മേലാകെ ഒരിളക്കം. അവൾ തലേന്നത്തേതിലും സുന്ദരിയാണെന്നുകൂടി കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ഇന്ത്രാളത്തിൽ ഒരു കാന്തൽ.

"വസുമതീ കണ്ടോടീ .... പൂവാലന്മാരെല്ലാം ആ ടി.ടി യുടെ പിന്നാലെ ഇന്നും കൂടിട്ടൊണ്ട്".

തലേന്ന് കുട്ടികളെല്ലാം സുമിയെ ഝാൻസിറാണിയെന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ വത്സലയും വസുമതിയും കൂടി വേറൊരു പേരിട്ടിരുന്നു. ടി.ടി. അതായത് തേവിടിശ്ശി തിലോത്തമ. ധ്വനിയും വാക്ത്രോക്തിയുമൊക്കെ പഠിച്ചു തുടങ്ങിയ അവർക്ക് ആ പേരിന്റെ സ്വാരസ്യം ഇഷ്ടമായി. അവർ ഒത്തിരി ചിരിച്ചു.

വത്സല പറഞ്ഞതു കേട്ടപ്പോൾ തമ്പാൻക്കുട്ടി, ചമ്പക്കര, തുരുത്തിപ്പള്ളി തുടങ്ങിയവർ ചാടി വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. ആ വരവൊന്നു കാണാൻ.

തന്റെ മേശക്കരികിലെത്തിയപ്പോൾ സുമിക്ക് അല്പം ആശ്വാസമായി. ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് ആ മേശയോടും ആ മൂലയോടും ഒരാത്മബന്ധം വളർന്നിരുന്നു. അവിടിരുന്നാൽ വലിയ പൂമരങ്ങൾ കാണാം. വരിക്കപുഴയാറിൽ നീന്തിക്കളിക്കുന്ന കുട്ടികളെ കാണാം. ആകാശം കാണാം. കൂട്ടമായി പറക്കുന്ന പക്ഷികളെയും കാണാം.

അപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പരതിയത് മറ്റാർക്കോ വേണ്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷെ കാണാൻ കൊതിച്ചത് മാത്രം കണ്ടില്ല. ആ പരിമളം ഇല്ലായിരുന്നു.

താഴെ മുദ്രാവാക്യം വിളിയുടെ ശക്തി കുറയുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ വസുമതിക്കു കലിയായി.

"ഇവന്മാരെയൊക്കെ എന്തോത്തിനു കൊല്ലം, അടികൊള്ളികൾ...."

"ഇന്നും സംഗതി പാളുന്നു ലക്ഷണമാ ...." വത്സല ഏറ്റുപാടി. തമ്പാൻക്കുട്ടി സാർ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. സുമിയുടെ ആകർഷകമായ കൈപ്പത്തിയിലേക്കായിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം. സാദ്ധ്യതയുള്ള പലരേഖകൾ അതിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായി സാറിന്റെ അന്തർഗ്ഗതം മന്ത്രിച്ചു.

വകുപ്പദ്ധ്യക്ഷൻ ഡേവിഡ് സാർ സുമിയെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു അത്യാവശ്യമായി അവൾ പോകേണ്ടുന്ന ക്ളാസ്സിനെക്കുറിച്ചൊരു വിവരണം നൽകി. ബി.എ ഇംഗ്ലീഷും ഇക്കണോമിക്സും ഒന്നിച്ചുള്ള ക്ലാസ്സാണ്. പത്തെഴുപതു കുട്ടികൾ കാണും. അല്പം തെറിച്ചവന്മാരൊക്കെയുണ്ട് കൂട്ടത്തിൽ, അതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട.

രണ്ടാം മണി മുഴങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ക്ളാസ്സുകളിലേക്കു നടന്നു. മൂന്നാം മണിക്ക് പ്രാർത്ഥനാ ഗാനം മുഴങ്ങുമ്പോഴേക്കും അദ്ധ്യാപകരെല്ലാം അതാതു ക്ളാസ്സുകളിലുണ്ടാവണം എന്നതാണ് ചട്ടം.

തലേന്നത്തെ മഴയിൽ കൊഴിഞ്ഞ നൂറുകണക്കിന് ചുവന്നപ്പൂക്കൾ പരവതാനി വിരിയിച്ച വഴിയിലൂടെ സുമി നടക്കുമ്പോൾ ഏതോ തേജോഗോളം ഉരുണ്ടുപോകുന്നതായി കണ്ടുനിന്നവർക്കു തോന്നി. അവൾ ക്ളാസ്സിലെത്തിയപ്പോൾ നൂറോളം കുട്ടികൾ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. അപ്സരസിനെ കാണാൻ മറ്റു ക്ലാസ്സുകളിൽ നിന്നെത്തിയ ചിലർ ജനാലകളിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരും കൈ കൊട്ടിയും ഡസ്ക്കിലിടിച്ചും കൂകി വിളിച്ചും തിത്തിത്താരാ പാടിയും പുത്തൻ ടീച്ചറെ വരവേറ്റു.

അവളുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യം ആൺകുട്ടികളെ ഒരുതരം ഉന്മാദത്തിലാക്കി എന്നു പറഞ്ഞാൽ കഴിഞ്ഞു. എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നറിയാതെ അവർ വലഞ്ഞു. ചിലർ വാ പൊളിച്ചങ്ങനെ ഇരുന്നുപോയി, പുത്തൻ നക്ഷത്രം കണ്ട വാന നിരീക്ഷകനെപോലെ.

മൂന്നാം മണിക്ക് നിശബ്ദത പരന്നൊഴുകി. സുമിയുടെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകൾ കുട്ടികൾക്കും കേൾക്കാമായിരുന്നു അപ്പോൾ.

പ്രാർത്ഥനാ ഗാനം നിലച്ചപ്പോൾ കുട്ടികൾ സ്വസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നു. രണ്ടുമൂന്നു നിമിഷങ്ങൾ സുമി അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. വാക്കെന്ന വജ്രായുധം തനിക്കു വശമാക്കിത്തരേണമേ എന്നവൾ ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. കുട്ടികൾ ശ്വാസമടക്കിത്തന്നെ ഇരിക്കയായി. എന്തോ ഒരു വിസ്ഫോടനം പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ.

"ഷാൽ വി ബിഗിൻ ദി ക്ളാസ്സ്?." അവൾ ചോദിച്ചു. "

"ആഹാ എന്തൊരു മധുരം..." തേന്മൊഴികൾ കേട്ടപ്പോൾ ഒരാൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞുപോയതാണ്.

"പി.ബി ഷെല്ലി എന്ന വിശ്വപ്രസിദ്ധനായ ആംഗലേയ കവിയുടെ 'ഓഡ് ടു എ സ്കൈലാർക്ക്' എന്ന ഹൃദ്യമായ കവിതയാണ് നമുക്കിന്നു പഠിക്കാനുള്ളത്".

"ഓ .... ശരി....ശരി.....ശരി" കുട്ടികൾ ഏറ്റുപാടി.

അവൾ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വസന്തം വിടർന്നു. ആൺകുട്ടികൾക്കു രോമാഞ്ചം.

"അലങ്കാര സമ്പുഷ്ടവും ധ്വനിസമ്പന്നവുമാണി കവിത. നമ്മുടെ കടമ്മനിട്ടയുടെ 'കുറത്തി' പോലെ.

"ടീച്ചർ കുറത്തി പാടണം.... കുറത്തി പാടണം ...." ചിലർ വിളിച്ചുകൂവി.

"പാടാം... പാടാം... " സുമി സമ്മതിച്ചു.

പണ്ട് രാജാജി വന്നപ്പോൾ മുറ്റത്തു നട്ട വലിയ മരത്തിലിരുന്ന് ഒരു കുയിൽ കൂകി. ആ താളത്തിൽ സുമിയും പാടി.

"മലഞ്ചൂര മടയിൽ നിന്നും കുറത്തിയെത്തുന്നു,

വിളഞ്ഞ ചൂരപ്പനമ്പുപ്പോലെ കുറത്തിയെത്തുന്നു.

കരീലാഞ്ചിക്കാട്ടിൽ നിന്നും കുറത്തിയെത്തുന്നു,

കരീലാഞ്ചി വള്ളിപോലെ കുറത്തിയെത്തുന്നു".

തങ്ങളുടെ പുതിയ ടീച്ചർ ഝാൻസിറാണി ഒരു മാദകത്തിടമ്പു മാത്രമല്ല, ഗാനകോകിലം കൂടിയാണെന്നു കുട്ടികൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശല്ല്യമുണ്ടാക്കാൻ കോപ്പുകൂട്ടി വന്നവർ വരെ ആ മധുരിമയിൽ സ്വയം മറന്നിരുന്നുപോയി.

"ലറ്റ് അസ് കം ബാക്ക് ടു ഷെല്ലീസ് പോയം".

ഇതും പറഞ്ഞു സുമി ഒരു നിമിഷം മേശപ്പുറത്തു കയറിയിരുന്നു. നൊടിയിടയിൽ മേശയും അവളുംകൂടി സ്റ്റേജിൽ നിന്ന് താഴേക്കു പതിച്ചു.

രാജാജി മരത്തിലിരുന്നു പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന കുയിൽ പേടിച്ചു പറന്നുപോയി.

ആൺകുട്ടികൾ ആർത്തുചിരിച്ചു. കുറെ പെൺകുട്ടികളും.