ഒരു പുതിയ നോവൽ ആരംഭിക്കുന്നു

മസൂറിയിൽ ഒരു മഞ്ഞു കാലം.

ഡോ. ഏബ്രഹാം കരിക്കം

അദ്ധ്യായം ഒന്ന്.

വിദ്യാർത്ഥി സമരം സിന്ദാബാദ്.

ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെയാണവൾ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്കു കടന്നു വന്നത്. പല ജോലികളിൽ വ്യാപൃതരായിരുന്ന അദ്ധ്യാപകർ ഒരു നിമിഷത്തേക്കു സ്തബ്ധരായിപ്പോയി.

അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഏതാനും വിദ്യാർത്ഥികൾ അവിശ്വസനീയമായതെന്തോ കാണുന്നപോലെ അമ്പരന്നു നിന്നു.

പ്രഭാതത്തിൽ മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൂട്ടം കൂട്ടമായി കലാലയമുറ്റത്തേക്കൊഴുകിയ കുമാരീ കുമാരന്മാർ വിവിധ വർണ്ണങ്ങളുടെ വേറൊരു പേമാരിയായി മാറി.

"ഇത് മിസ്സ് സുമി ഇട്ടി. നമ്മുടെ പുതിയ സ്റ്റാഫ്". ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് മേധാവി ഡേവിഡ് സാർ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു.

"എം.എ ഫസ്റ്റ് റാങ്ക് ഫ്രം മദ്രാസ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി. പ്രോഡക്ട് ഓഫ് സ്റ്റെല്ലാ മേരീസ്". അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

പിന്നെ ഒരു മൂലയിൽ കിടന്ന കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

"ദാറ്റ്സ് യുവർ സീറ്റ്. പ്ലീസ് ഗോ എഹഡ്. വിഷ് യൂ ആൾ ദി ബെസ്ററ്".

പരിഭ്രമം കാരണം വിയർത്തുപോയ സുമി ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ തന്റെ കസേരയിലേക്കു ചുരുണ്ടു. ബാഗ് മേശപ്പുറത്തു വച്ച് കുമ്പിട്ടിരുന്നു.

വത്സല ടീച്ചറുടെ പെരുവിരൽ ഒന്നു വിറച്ചു. ആ വിറയൽ പതിയെ കണങ്കാലിലേക്കും പിന്നെ മുകളിലേക്കും പടർന്നു. ശരീരം ആകപ്പാടെ വിയർത്തു. സുമിയിൽ നിന്നും അവർക്കു കണ്ണുപറിക്കാനായില്ല.

"ഇവൾ വല്ലതും പുതുക്കും".

അടുത്തിരുന്ന വസുമതി ടീച്ചർ വത്സലയുടെ കാതിലേക്ക് ഈണത്തിൽ മൂളിക്കൊടുത്തു. അതുകൂടി കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ വിറയൽ ഇരട്ടിച്ചു. അന്തരാളത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു കൊത്തിവലി.

തുറന്ന ജാലകങ്ങളിലൂടെ ശീതക്കാറ്റ് ഇരച്ചു കയറി. കാലവർഷം തകർത്തു പെയ്യും എന്നായിരുന്നു പ്രവചനം.

ആൺസാറന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ചിലർ ചില പെൺ വാദ്ധ്യാരന്മാരെയും അർത്ഥ ഗർഭമായി നോക്കി. കാറ്റിനൊപ്പം മുറിയിൽ പരന്നൊഴുകിയ സൗരഭ്യം അവരെ മത്തുപിടിപ്പിച്ചു.

ഏറ്റവും വലിയ ബുദ്ധിജീവി എന്നു സ്വയം സങ്കൽപ്പിക്കുന്ന സ്റ്റീഫൻ ചമ്പക്കര എഴുന്നേറ്റു ചെന്ന് സുമിയുടെ നേരെ കൈനീട്ടി. മുടിയും താടിയും വളർത്തി, പാദം വരെ നീളുന്ന ജുബ്ബയും ധരിച്ച അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഭയന്നുപോയി. എങ്കിലും അറിയാതെ കൈ നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അയാൾ കടന്നു പിടിച്ചു, ആർത്തിയോടെ.

തങ്ങൾ തരക്കേടില്ലാത്ത സുന്ദരിമാരാണെന്നായിരുന്നു ഇതുവരെ വത്സലയുടെയും വസുമതിയുടേയുമൊക്കെ ധാരണ. അടിപടലേ വീണതുപോലെയായിപ്പോയി.

ക്‌ളാസ്സുകളിൽ കുട്ടികൾ നിറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മൂന്നാം മണി മുഴങ്ങി. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. കാമ്പസ്സിലാകെ ഒരു ശാന്തത പരന്നു. ക്രമേണ എല്ലാം നിശ്ചലമായപ്പോൾ "ലീഡ് കൈൻഡ്‌ലി ലൈറ്റ്" എന്ന ഗാനം മൈക്കിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തി.

കാറിലും ബൈക്കിലും വന്നവർ എൻജിനുകൾ ഓഫാക്കി. നടന്നു വന്നവർ നടത്തം നിറുത്തി. അന്ധകാരാവൃതമായ ലോകത്തിൽ, എൻ ദൈവമേ, നടത്തുകെന്നെ നീ എന്ന ഗാന ശകലം എല്ലാവരെയും തെല്ലിട നേരത്തേക്ക് ഭക്തിയുടെ ലഹരിയിൽ നിറച്ചു എന്നുതോന്നി. അടുത്ത മണി മുഴങ്ങിയപ്പോൾ കാമ്പസ്സിനു വീണ്ടും ജീവൻ വച്ചു.

ഉടൻ കേട്ടു താഴെയെങ്ങോ ഒരാരവം. കടലിരമ്പം പോലെ.

"വിദ്യാർത്ഥി ഐക്യം സിന്ദാബാദ്"...

മൂന്നാം നിലയിലെ ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിൽനിന്ന് അദ്ധ്യാപകർ വെളിയിലേക്കോടി. അതുപോലെ താഴത്തെ നിലകളിൽനിന്നെല്ലാം. സമരം ശക്തിയുള്ളതാണോ എന്നറിയുവാനുള്ള ആകാംക്ഷയായിരുന്നു. ജാഥയിൽ എത്രപേരുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ സമരത്തിന്റെ ഗതി ഊഹിക്കാം.

ഒരു സമരത്തിന് അധികനേരമൊന്നും വേണ്ട. തലേന്നത്തെ സമരത്തിൽ പോലീസ് വിദ്യാർത്ഥികളെ തല്ലിച്ചതച്ചതിലുള്ള പ്രതിഷേധമായിരുന്നു അത്. അതിനെ നേരിടാൻ ഭരണപക്ഷാനുകൂലികളും വടിയും തടിയും തപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാന്റീനിൽ ഉച്ചയൂണിന് അരിയിടേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് സമരക്കാർ നേരത്തെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. രാവിലെ ചായകുടിക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോൾത്തന്നെ ചില അദ്ധ്യാപകർ അതന്വേഷിക്കും. അടുപ്പത്തു വലിയ ചെമ്പാണെങ്കിൽ അന്നു സമരമില്ല.

എന്നാലും എല്ലാമുറവിളികളും വിശ്വസിക്കാനൊക്കില്ല. ചിലതൊക്കെ നാലുവിളി കഴിയുമ്പോൾ ചീറ്റിപ്പോകും. പക്ഷെ അന്നത്തെ പ്രകടനം അതിശക്തമായിരുന്നു. നൂറോളം വിദ്യാർത്ഥികൾ അണിനിരന്നു കഴിഞ്ഞു. കൂടെച്ചേരാൻ ക്‌ളാസ്സിനുള്ളിലുള്ളവർ വെമ്പൽ പൂണ്ടിരിക്കയാണ്. മുദ്രാവാക്യത്തിനു ശക്തിയുണ്ട്. വിളിക്കു തീവ്രതയുണ്ട്.

എല്ലാ ചുണ്ടുകളിലും ചിരി പടർന്നു. പ്രിൻസിപ്പൽ ചാക്കോ സാറിന്റെ മുഖം മാത്രം വിവർണ്ണമായി. ഏതു സമരവും പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള ഒരു ബോംബാണെന്നു ഏറ്റവും നിശ്ചയമുള്ളത് അദ്ദേഹത്തിനാണ്.

അദ്ധ്യാപകർ പലരും ഉടനെ വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ തപ്പാൻ തുടങ്ങി. അദ്ധ്യാപികമാർ വാനിറ്റി ബാഗ് തോളിലേക്കിട്ടു. അരി അടുപ്പത്തിട്ടേച്ചു വന്നവർ വരെയുണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടത്തിൽ.

കൂട്ടമണിക്കായി അവരുടെ കാതുകൾ കൊതിച്ചു.

"വന്നപ്പോഴേ ഗ്രഹപ്പിഴയാണല്ലൊ".

ആകെ പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന സുമിയെ നോക്കി വത്സല ടീച്ചർ ഒന്നു താങ്ങി. വസുമതി അതിന്റെ അറ്റത്തുപിടിച്ചു.

"തുടക്കം കലക്കിയെന്നു പറ ടീച്ചറെ . ഇനി എന്തെല്ലാം കാണാനിരിക്കുന്നു!"

തന്റെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് നിറയുന്നതായി സുമിക്കു തോന്നി. കുട്ടികളുടെ ഇടിമുഴക്കംപോലുള്ള വിളികൾ കേട്ട് അവൾ നടുങ്ങി.

"കാക്കിക്കുള്ളിലെ കാപാലികരെ

ഓർത്തു കളിച്ചോ സൂക്ഷിച്ചോ .......,

ഞങ്ങളിലൊന്നിനെ തൊട്ടുകളിച്ചാൽ

അക്കളി തീക്കളിയോർത്തോളൂ ......."

ജനാലകളും കതകുകളും ശക്തിയായി അടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ചില ചില്ലുകൾ പൊട്ടി തകർന്നു. കുട്ടികൾ കൂട്ടത്തോടെ ക്ലാസ്സുകളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓടുന്നതും കണ്ടു.

സുമിയുടേ അങ്കലാപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ കൂട്ടത്തിൽ പ്രായമുള്ള ലീലാമണി ടീച്ചർ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

" ഇതൊന്നും കണ്ടു താൻ പേടിക്കേണ്ടടോ .....ഇതിവിടെ പതിവാ. വിമൻസ് കോളജിൽ പഠിച്ചത് കൊണ്ടാവും പേടി അല്ലെ?"

സുമി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ഉള്ളിൽ തീയായിരുന്നു.

എം. എ ക്ലാസ്സിൽ പോകാൻ ഒരുങ്ങി നിന്ന തമ്പാൻകുട്ടി സാർ പുസ്തകച്ചുമട് മേശപ്പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞിട്ടു പാന്റ്സിന്റെ സിബ്ബ് ഓർഡറിലാണോ എന്ന് ഒന്ന് കുടി പരിശോധിച്ചു. പിന്നെ വിശാലമായ ഒരു ചിരിയുമായി പുതിയ ടീച്ചറുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

"ടീച്ചറുടെ വീട്.....?"

"മയിലാടുംപാറ".

"അതെവിടെയാ"?

"കുറച്ചു കിഴക്കാ".

മയിലാടുംപാറ സാറിന്റെ വഴിക്കു തന്നെയായിരുന്നു. എവിടെയാണെന്ന് വെറുതെ ചോദിച്ചതാണ് . എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കണമല്ലോ.

"ആ കയ്യൊന്നു കാണിക്കാമോ?"

സുമി ഒന്ന് ഞെട്ടി. വല്ലവരും കേട്ടോ എന്ന് നോക്കി.

" പേടിക്കേണ്ട. ആ രേഖകൾ ഒന്ന് കാണാനാണ്".

അദ്ദേഹം തുടർന്നു.

അവൾ അനങ്ങിയില്ല.

" നിങ്ങളുടെ കോളജിൽ സമരമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നോ"?

അങ്ങനെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് തുരുത്തിപ്പള്ളി സാറും സുമിക്കരികിലേക്കു നീങ്ങി. ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ പുരുഷന്മാർ എല്ലാവരും കുടി ആ താരുണ്യത്തിടമ്പിനെ വട്ടമിട്ടു. അവർ എന്തൊക്കെയോ തമാശകൾ പൊട്ടിച്ചു. പലതും കോഡുഭാഷയിൽ. ഭാഷാ ശാസ്ത്രത്തിനു തങ്ങളുടെ സംഭാവന. !

ലീലാമണി ടീച്ചർ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ സുമി തളർന്നു വീണില്ലയെന്നേയുള്ളു. വലയിലകപ്പെട്ട മുയലിന്റെ മാതിരി അവൾക്കു ശ്വാസം മുട്ടി.

" എല്ലാവരും അവിടെ വട്ടമിട്ടു പറക്കാൻ തുടങ്ങിയോ ......ഇത്ര വേഗം......?"

ആണുങ്ങളെല്ലാം പുത്തൻ ശലഭത്തെ തേടി ചെന്നത് വസുമതിക്കു തീരെ രസിച്ചില്ല.

ശക്തിയായ കാറ്റിൽ ചില മരച്ചില്ലകൾ ഒടിഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം താഴെ ഒരു നിലവിളിയും കേട്ടു. എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് പാഞ്ഞു.

രണ്ടു രാഷ്ട്രീയ സംഘക്കാർ ഏറ്റുമുട്ടിക്കഴിഞ്ഞു. മേൽക്കോയ്മ ആർക്കു എന്നതായിരുന്നു അവർ തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം. ശക്തിയുള്ളവൻ നിലനിൽക്കണം എന്ന കാട്ട് നീതി നടപ്പാവണമല്ലോ.

അടിയുടെ പൂരമായിരുന്നു പിന്നെ. ഗോദായിൽ പയറ്റി തെളിയാനാഗ്രഹിച്ച പുത്തൻ കൂറ്റുകാർ സൈക്കിൾ ചെയിൻ, കമ്പി പാര, ഇടിക്കട്ട , കൊച്ചു പിച്ചാത്തി തുടങ്ങിയവ പുറത്തെടുത്തു.

കാര്യം കൈവിട്ടു പോകുന്നു എന്ന് കണ്ടറിഞ്ഞ പ്രിൻസിപ്പൽ പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ ഫോണെടുത്തതാണ്. ചാടി അകത്തു കയറിയ ഒരു കരുമാടിക്കുട്ടൻ അത് തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു. പിന്നെ സീറ്റിലിരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തോടവൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. അനുസരണയുള്ള കുട്ടിയെപ്പോലെ അദ്ദേഹം കറങ്ങുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നു വികൃതമായി ചിരിച്ചു. പിന്നെ താൻ ആ കസേരയിൽ ആക്കപ്പെട്ട അഭിശപ്ത നിമിഷത്തെ ഓർത്തു പരിതപിച്ചു.

" ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തൻ തീർന്നാലേ ഇവനെല്ലാം പഠിക്കൂ ..." പ്രിൻസിപ്പാളിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന ഒരദ്ധ്യാപകന്റെ മൊഴി അതായിരുന്നു.

അത് കേട്ടു നിന്ന പ്രിൻസിപ്പാൾ പെട്ടെന്നെഴുനേറ്റു ടോയ്‌ലെറ്റിലേക്കു കയറി.

തന്നെ വട്ടമിട്ടു നിന്ന അദ്ധ്യാപകരുടെ ശല്യം സഹിക്കാതായപ്പോൾ സുമി പിടഞ്ഞെഴുനേറ്റു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഓഫീസിനു മുന്നിലുള്ള പുൽത്തകിടിയിൽ കുട്ടി നേതാക്കന്മാർ ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് അപ്പോഴാണ് അവൾ കണ്ടത്.

ഒരു നിമിഷം ഹൃദയം നിലച്ചതായി അവൾക്കു തോന്നി. ബോധം മറയുന്ന പോലെ.

രക്തം വാർന്നൊഴുകുന്ന ശരീരവുമായി സമരക്കാർ നിന്ന് പൊരുതുകയാണ്. രണ്ടിലൊന്നറിഞ്ഞേ പോകൂ എന്ന വാശി. അടികൊണ്ടു നിലത്തു വീണവനെ പിന്നെയും പൊതിരെ തല്ലുന്നതിൽ അവർക്കാനന്ദം. ഊരിപ്പിടിച്ച കഠാരയുമായി ഒരു തടിയൻ ഇരയെ നോക്കുന്നുണ്ട്.

അടിയേറ്റു തളർന്നവരുടെ നിലവിളി കനത്തപ്പോൾ മൂന്നു നിലകളിലുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളും അദ്ധ്യാപകരും പുറത്തിറങ്ങി കാഴ്ചനോക്കി നിശബ്ദം നിന്നു. ചില പെൺകുട്ടികൾ വിങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങി.

സുമിക്ക് സുബോധം തിരിച്ചു കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾ എല്ലാവരെയും ആകാംഷയോടെ നോക്കി. ആരും ചലിക്കുന്നില്ല.

തമ്പാൻകുട്ടി സാർ പാന്റ്സ് മുകളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു ഒരു വിഡ്ഢി ചിരിയുമായി വീണ്ടും സുമിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"ടീച്ചറിന്റെ കൈരേഖ ഞാനൊന്നു കണ്ടോട്ടെ...."

അവളുടെ വായിൽ എന്തോ ഒരു പദം വന്നു തടഞ്ഞു നിന്നു. അവൾ ലീലാമണി ടീച്ചറുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

" കുട്ടികൾ താഴെ തല്ലി ചാകുന്നു. എന്താ ആരും ഒന്നും ചെയ്യാത്തെ "?

" ആ അതിവിടെ സ്ഥിരം കാഴ്ച്ചയാ. ഇയ്യാള് ആദ്യം കാണുന്നോണ്ടായിരിക്കും അമ്പരപ്പ്. കാര്യമാക്കേണ്ട."

സുമി വീണ്ടും പുറത്തേക്കോടി. എല്ലാവരും കണ്ടു രസിക്കുകയാണ്. സകലർക്കും ഒരു മതിഭ്രമം. ബ്രസീലിയൻ കോഴിപ്പോരിന്റെ ഹരം.

തനിക്കു ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതുപോലെയാണ് സുമിക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. അവൾ അമ്പു പായും പോലെ താഴെക്കോടി. ഒരപ്സര കന്യക ആകാശത്തു നിന്ന് താഴേക്ക് പറക്കുന്ന പോലെയാണ് കണ്ടു നിന്നവർ വിചാരിച്ചത്‌